Luc werkte meer dan veertig jaar in de zorgsector en bouwde een loopbaan uit die hem binnen de gehandicaptenzorg van leefgroepbegeleider tot algemeen directeur en bestuurder bracht. Gedurende zijn loopbaan stond één overtuiging centraal: goede zorg begint bij menselijke nabijheid, aandacht voor en verbondenheid met elkaar. Doorheen zijn carrière werkte hij met de meest kwetsbare mensen in onze samenleving. Die jarenlange praktijkervaring gaf hem een scherp inzicht in de kracht van zorg, maar ook in de spanningen en tekortkomingen van een systeem dat steeds meer onder druk komt te staan door zijn complexiteit, bureaucratie en doorgedreven efficiëntiedenken.
Vanaf 2018 werd zorg ook voor Luc een ingrijpende persoonlijke realiteit. De diagnose van lymfeklierkanker in maart 2018 en van het myelodysplastisch syndroom in 2024 confronteert hem tot op vandaag met existentiële vragen over zorgafhankelijkheid, hoop, verlies, levenseinde en veerkracht.
Schrijven, reflecteren en filosoferen lopen als een rode draad door zijn leven. Als auteur, dichter en zorgfilosoof staat hij stil bij de toekomst van ons zorgsysteem en bij de vraag wat de manier waarop we zorgen voor elkaar zegt over de samenleving die we willen zijn?
Waarom ik Het zorgmoeras geschreven heb?
Ik schreef Het zorgmoeras niet omdat ik pasklare antwoorden heb op de complexe uitdagingen waarmee onze samenleving vandaag mee wordt geconfronteerd. Integendeel. Dit boek is ontstaan vanuit ver(be)wondering, bezorgdheid en de behoefte om stil te staan bij vragen waarop geen eenvoudige antwoorden bestaan. Met Het zorgmoeras wil ik bijdragen aan een ruimer maatschappelijk debat over de toekomst van ons zorgsysteem.
Wanneer we zorg uitsluitend begrijpen als iets wat we onszelf verschuldigd zijn, verliezen we langzamerhand het vermogen om de noden van anderen te lezen. (hoofdstuk Wolf)
Naast proza schrijf ik ook haiku’s. Iedere maand kan je hier op de website een nieuwe lezen.
Reageren mag, graag zelfs: ik geloof in woord en wederwoord.